من مرد زندگی کردن نیستم...

تو اوج جوونیم اون روز هایی که باید جوونی میکردم (منظورم حماقت و... نیست) انقدر فکر تحصیل و موفقیت و فلان بودم که هر قدمی میخواستم بردارم تو زندگیم،مثل یه آدم سی و چند ساله ی محافظه کار رفتار میکردم..خیلی از علایقم رو نادیده گرفتم... با تقریب 98 درصد خطایی نداشتم چه در روابط انسانیم چه در خرید و سرمایه گزاری و... حالا که به این سن رسیدم دلم جوونی میخواد، هیجان، آدرنالین..علایقی که حالم رو بهتر میکنه.. ولی تو جمع جوون ترا میرم فضای فکری و دغدغه هاشون نه برای امروزم،برای ده سالگیم هم نچسبه.. دنبال هیجان و آدرنالین میرم ولی انقدری وقت و سرمایه اضافی ندارم که اینجوری هدرش بدمخلاصه بحران دهه چهارم زندگی همینهیاد گذشته و دغدغه آینده نمیذاره آروم باشیاین حرفا رو هم جایی دیگه نمیتونم بنویسم